PERS

 

'Swinging in the rain' met the DSC Band De Stentor Lils Mackintosh zong zaterdag met the Dutch College Swing Band. foto Hans van de Vlekkert EPE - Het optreden van the Dutch Swing College (DSC) Band in Epe ...

 

        Volkskrant 3/9/'10 over ode aan Steve Boston

            13 mei 2010 Abel de Lange in gesprek met Lils    de Lange in gmet Lils

http://www.rtvnh.nl/player.php?stream=UitzendingRadio&item=1/201005131500.asf

Publiek geniet van jazzconcert   Redactie - 19 februari 2010

Lils Mackintosh laat horen dat zij nog steeds de Europese Billie Holiday is.

                       

(Foto: Jaap Maars)..
VINKEVEEN - Een koude noord-oosten wind; her en der nog een beetje sneeuw, rond de min 4 graden, maar met een gevoelstemperatuur van min 10. Koning winter regeert nog steeds met ijzige hand. Maar daar was vrijdagavond 12 februari in de Boei in Vinkeveen niets van te merken. De temperatuur steeg er tot aangename hoogte, heerlijke sfeer, fijn programma, een klein beetje New Orleans aan de Vinkeveense Plassen.

Het jazzconcert georganiseerd door René van Beeck & Friends trok veel belangstelling. Jong en oud verzamelde zich in de zaal, jonge meiden zochten een plekje in de vensterbanken, ouderen zaten keurig op de stoelen, maar allemaal in afwachting van de dingen die komen gingen. René van Beeck betrad als eerste het podium, hij bespeelde deze avond een honderd jaar oude contrabas. Hij stelde aan het publiek de overige muzikanten voor: ,,drummer Chris Strik, gisteren nog in Zwitserland en morgen weer door naar New York, John Reyna die dagelijks meer dan zes uur piano speelt en een huis met 42 kamers heeft. In één ervan kon ik nog een vleugel kwijt. De laatste was Jonny Boston, tenor sax, half Engels, half Nederlands en een schoolvoorbeeld van goed integreren."

De speciale gast van deze avond was Lils Macintosh. Zij behoort tot de meest vooraanstaande jazzvocalisten van ons land. Met haar debuutalbum in 1993 verwierf zij de titel: 'De Europese Billie Holiday'. Na twee instrumentale nummers, waarvan een alleen voor drum en contrabas, kwam Lils Mackintosch als een ware vedette de zaal binnen wervelen. Een voluptueuze verschijning, op hooggehakte zwarte laarzen, in glanzend zwart fluweel met daaronder een rode Marlies Dekkers, als knipoog naar de naderende Valentijnsdag. Het toilet gecompleteerd met grote rode oorbellen; de grijze haren gemillimeterd, mét kuifje. Nog voordat ze haar stem had laten horen, bracht ze al een vrolijke noot in het programma. Door even te niezen in een hagelwitte zakdoek en daarmee de vleugel af te poetsen. Als openingsnummer zong Lils, 'Here's that rainy day'. Gevolgd door Nature Boy, onder begeleiding van een virtuoze saxofoonpartij. Het publiek in de zaal leek aandachtig en stil te luisteren, maar onderhuids broeide het aanstekelijk ritme. Onder de stoelen tapten voeten mee op de maat van de muziek en op verschillende rugleuningen trommelden vingers vrolijk het ritme mee. Na een glas wijn of bier in de pauze, viel er nog een hoop te genieten voordat het publiek weer de koude avond in moest.

PERSBERICHT Stichting Cultura De Ronde Venen

 14 februari 2010  Recensie:

 

René van Beeck & Lils Mackintosh 12 februari 2010

Sizzling Jazz met Lils Mackintosh in De Boei

 

Er stond een dikke rij voor de deur van de zaal en de geur van verse koffie vulde de ruimte. Het was even dringen om een goede plek in het publiek te kunnen vinden. Men had er zin in. De vrijdagavond in De Boei beloofde een bruisende jazzavond te worden met René van Beeck en Lils Mackintosh.

De bassist had wederom een kwartet samengesteld van wereldklasse; op drums Chris Strik, de man met vele gezichten en een immense techniek; op saxofoon Johnny Boston, niet alleen een steengoede saxofonist, maar ook een verdienstelijke zanger; en achter de vleugel de onverstoorbare pianist Jonn Reyna, jazzmusicus van kinds af aan, avontuurlijk in zijn solo's en uniek in zijn energieke stijl.

Met een vrije improvisatie op onder meer ‘Here's that rainy day' zetten de heren de toon voor de avond. Chris Strik bespeelde met handen en voeten zijn kanariegele drumstel, waarna Johnny Boston grappen vertelde over zijn inburgeringscursus. Het publiek warmde op voor Lils Mackintosh. Men was er klaar voor.

Zodra ze ten tonele verscheen, leek alles een extra dimensie te krijgen. Haar energie sloeg direct over op publiek en begeleiding. De mensen in de zaal zaten ineens kaarsrecht in de stoelen, de vleugel was plotseling niet meer verkouden en Johnny Boston, die kort ervoor nog ruzie had met zijn instrument, beroerde zijn sax weer liefdevol. De muzikanten leken het publiek te vergeten en vierden hun feestje. Spontaniteit en plezier waren in elke noot terug te horen en de zaal genoot met volle teugen.

 

Met haar eigenwijze uitstraling en directe benadering wist de zangeres het publiek in te pakken zonder een woord gezongen te hebben. Direct na de eerste toon werd zij met haar ultieme techniek, creativiteit en timing door de zaal bemind. Het stemgeluid is absoluut uniek en zeer veelzijdig te noemen. Op sommige momenten deed ze denken aan de grote Nina Simone, op andere momenten weer aan Tina Turner en bij de vertolking van het nummer ‘There was a boy' overtrof ze het geluid van Dinah Washington. De microfoon leek vanwege een enorm volume soms overbodig en bij haar sprankelende klanken kon niemand stil blijven zitten. Lils Mackintosh raakt haar publiek.

Voortdurend deelde de diva haar plaats in de spotlights met de begeleiding en gaf ze solo's uit handen. Met Johnny Boston zong ze de jazzversie van ‘Stand by me' en René van Beeck verleidde ze tot een scatsolo die de zaal deed verbazen. Het was iedereen volkomen duidelijk dat Lils Mackintosh terecht een Edison Award gekregen heeft. Niet alleen kan ze zich meten met de groten der aarde, ze staat ook nog eens garant voor een heerlijke avond uit.

Ariane van Meerlant

RECENSIE CD: "ABOUT CRAZY"

JAZZFLITS NR 113JazzFlits nr. 113

LILS MACKINTOSH
About crazy
Maxanter Records
‘About crazy’ is het zevende album van jazzvocaliste Lils
Mackintosh. De uitkomst van haar wens om met ham-
mondorgel te zingen. En dat verlangen van haar begrijp je
als je de plaat hoort. Niet alleen vanwege het voortreffelij-
ke orgelspel van Rob Mostert maar omdat haar stem en de
‘mood’ die Lils Mackintosh in haar zang legt zo natuurlijk
samenvloeit met dat typische hammondgeluid. Alsof ze
voor elkaar gemaakt zijn. Dat beetje melancholieke, enigs-
zins omfloerste timbre van zowel haar stem als van het
orgel. Maar tegelijk ook die swing met de scherpe kantjes,
het zwieren met die typerende pregnante accenten en dat
volle warme geluid. Dat heeft een hammond en dat kan
Lils Mackintosh als geen ander. En daarbij gevoegd de
tenorsaxofoon van Clous van Mechelen, die gepassioneerd
kan sleuren en slepen maar ook zo tragisch en gemeend
weemoedig kan klinken, en het strakke en lichtvoetige spel
van drummer Chris Strik, maken ‘About crazy’ met recht
een plaat waar je van kunt dromen. Het lijkt alsof alles
klopt, dat de muziek gemaakt is voor deze bezetting en
dat Lils Mackintosh deze plaat heeft moeten maken. En
wat een genoegen dat we daar getuige van mogen zijn.
(Frank Huser)

JAZZ

Recensie:
Er zijn weinig zangeressen die zo lekker rauw en met bluesy feel jazz kunnen zingen als Lils Mackintosh. Een groot gevoel voor humor klinkt ook door in haar muziek en is zeker zichtbaar tijdens de live performances van de Edison winnares van 2000. De titel van haar zevende album, About Crazy, lijkt Mackintosh op het lijf geschreven. Een beetje gek, maar wel een moordwijf, dat zingt met passie en je overtuigt. De cd is een mix van jazzy standards als Stormy Weather en Too Darn Hot, maar ook pop/funkklassiekers als Ain?t No Sunshine, I Feel Good en I?ve Seen That Face Before staan op het schijfje. De titelsong is van eigen hand, evenals You Know I Would en 5-10, geïnspireerd door Bessie Smith. De eigenzinnige zangeres zet de songs naar eigen hand met haar herkenbare sound en scheurende geluid. Het Hammondorgel van Rob Mostert en de eveneens scheurende tenorsax van Clous van Mechelen swingen de pan uit. Drummer Chris Strik maakt het geheel af. Enerzijds klinkt het kwartet fris door de originele bewerkingen als I?ve Seen That Face Before en This Masquerade. Anderzijds doet de sound bij nummers als Some Of These Days en Ain?t No Sunshine juist denken aan rokerige jazzclubs uit de jaren ?40 en ?50. Het klinkt wat oubollig en de Engelse uitspraak van Mackintosh heeft soms een wel erg Nederlandse klankkleur. In ieder geval is About Crazy een zeer vrolijke plaat met een hoog live gehalte. Sluit je ogen en Lils staat in je woonkamer. Angelique van Os

RECENSIE JAZZISMMAGAZINE 1-1-'09

 

 

Verslag cd presentatie Wouter Kiers, Lils was daar bij!

http://www.mary-ann.eu/CDPresentatieBS&K.html

of  KLIKKERDEKLIK

25 mei

Kids Choice Awards en lekker in bad met Lils gemist?

 

"Lils Mackintosh Band" in Hoofddorp 2007 klik:

http://www.youtube.com/watch?v=S5eoTDVy1q0

3 mei 2007

                        Lils' eerste boekje is uit!

      Stuur een mail aan Lils als je het wilt bestellen!

            

16 maart 2007

Kijk en luister hier naar het AT5 15 jaar lied/ clip

                    

13 maart

Recensie (gedeelte)optreden 10 maart

't Spant in Bussum. Gooise Jazz Festival.

Gelukkig was er verder nog genoeg te genieten, al was dat soms met een handicap. De spetterende show van Lils Mackintosh bijvoorbeeld, die nauwelijks licht kreeg toebedeeld (in tegenstelling tot de zaal). Nu is Lils niet het type dat zich daardoor uit het veld laat slaan en met haar onweerstaanbare stem, die soepel van gevoelig naar rauw bluesy overschakelde, wist ze haar mannen - saxofonist Wouter Kiers, Hammondorganist Rob Mostert en drummer Erik Koger - tot grote prestaties op te zwepen en kreeg ze de zaal moeiteloos plat.

Henk de Boer

7 maart

 

Recensie masterclass Lils 5 maart 2007

Strenge Lils

CLOUS VAN MECHELEN

Er werd gisteren gezongen zonder contrabas, maar wel met pianist Yorick Baltus - die vier zangeressen overeind wist te houden tijdens de masterclass van Lils Mackintosh.

Haar vader zong 'Je bent nog niet gelukkig met een mooie vrouw', maar het totaal gevulde Parool Theater was dat wel. Terwijl het buiten - wegens de opwarming van de aarde - ijskoud was, werd het publiek binnen opgewarmd door de basic zangoefeningen van Lils. Met grijpen naar hoofd, borst(en), glijden met de handen langs de billen en rug weer omhoog en tot slot een flinke kreet bracht het publiek zeker op een temperatuur van 41 graden.

En dat bleef zo.

Patricia Bijloo ging als eerste het toneeltje op met Deed I do. Swing stond er ook nog bij, maar dat laatste duurde even, want Lils is geen makkelijke. Een heel pakket aanwijzingen vuurde ze op de zangeressen af: 'Ken je tekst', 'Weet waarover je zingt', 'Hoe voelt het', 'Wat doe je met de microfoon', 'Articuléér!', 'Waar is je intro voor Yorick' .Patricia moest behoorlijk doorbijten, maar Lils kreeg gelijk. Ze ging swingen.

Merel Meijdam was het volgende slachtoffer. Zo mag ik het gerust stellen - want je krijgt toch het één en ander over je heen tijdens zo'n masterclass. In Autumn Leaves klonk veel behalve de originele melodie en Lils had dan ook een waslijst aan tips voor Merel, waarvoor je elders zes weken naar les moet. En het wonder geschiedde. Merel maakte het helemaal goed met Wayfaring Stranger en het wat stilletjes geworden publiek klapte de handen blauw.

Lils hoorde ondertussen iets piepen in de zaal en vroeg of het iemands pacemaker was. ''Wees blij dat-ie piept, want dan doet ie 't nog,'' zei ik.

De volgende kandidate, Cathelijne Gieske, bleek een mooi musicalstemmetje te hebben (meteen maar Joop bellen), maar Lils had ook hier de nodige aanwijzingen. En zo werd het inderdaad pittiger en bewoog Cathelijne beter.

Wie dacht dat Lils in de loop van de masterclass wat makkelijker zou worden, had het mis.

Vraag maar aan Tamar Hoekwater, die als laatste aan de beurt kwam. Ze zong A foggy day en iedereen keek naar Lils met een gezicht van: daar heb je niet van terug. Maar dat had ze wel. En ook nu waren haar opmerkingen van zeer professionele aard.

Alle dames besloten de avond met een ontspannende, vrolijke, blues waarin iedereen nogmaals aan bod kwam.

Dank je wel Lils, we hebben genoten en veel geleerd, want ik mocht het niet gezellig vinden van je.

© Het Parool, 06-03-2007

15 februari 2007

 

 

Hoogeveen, 10 december 2006

Lils reikt prijs uit aan Stephen Leatherland.

Theater- Congrescentrum De Tamboer

The Eva Cassidy Life story wint TamboerTrofee 2005/2006

 

Hoogeveen - Zaterdag 9 december heeft producent Stephen Leatherland van Theatre Productions uit handen van Lils Mackintosh en Giel Pastoor de TamboerTrofee 05/06 in ontvangst genomen in Theater - Congrescentrum De Tamboer. Leatherland ontving de prijs voor de musical 'Over the Rainbow, the Eva Cassidy Life story' die in december 2005 in Europese première ging en daarna nog drie maal te zien was in De Tamboer. De Trofee is gemaakt door de Hoogeveense kunstenares Inge van de Louw . Zij heeft van keramiek een mooi minitheater in de vorm van een trofee gemaakt. De v ocalist en Edison winnares Mackintosh verraste Leatherland met een a capella optreden waarbij ze de nummers 'Don't Explain' en 'Swing brother, swing' zong, waarna vervolgens Pastoor de prijs overhandigde aan Leatherland. Theatre productions stond 8, 9 en 10 december met de musical 'The Billie Holiday Story' in De Tamboer.

 

Naast de trofee wint Leatherland € 500,00 die hij zal geven aan een vervolgproject dat een relatie moet hebben met theater is. Onder de inzenders van de trofeeformulieren is in samenwerking met Reisbureau Toerkoop Bakker een reis naar een Europese theaterhoofdstad verloot. De heer Timmer uit Zuidwolde is de gelukkige winnaar van 2005/2006.

 

In theaterseizoen 2004/2005 introduceerde De Tamboer deze bijzondere publieksprijs. Bezoekers mogen hun mening geven over een artiest die zij in De Tamboer hebben meegemaakt en die zo goed, leuk, verrassend was dat hij of zij de TamboerTrofee verdient. Het mag een ensemble, een groep, band, orkest of een solist zijn, kortom alle optredende artiesten dingen mee naar de prijs. Bert Visscher was de winnaar van het theaterseizoen 2004/2005 en kreeg de prijs overhandigd door het cabaretgezelschap NUHR.

 

Winnaar TamboerTrofee: 'Over the Rainbow, the Eva Cassidy Life story'

In december 2005 was de musical 'Over the Rainbow, the Eva Cassidy Life story' exclusief voor het vaste land van Europa maar liefst 4 maal te zien in De Tamboer. Het verhaal van Eva, haar vroegtijdig overlijden, haar bekendheid en vooral haar intieme stem waren samengebracht in de musical over haar leven. Vooral haar vertolkingen van nummers van bekende artiesten speelden een centrale rol in het geheel. De musical is in Engeland zeer goed ontvangen en is ook in Nederland een groot succes geworden. Zo schreef het Buxton Opera House: "If you're an Eva Cassidy fan, and you get the chance, go and see the show. If you're not, go and see the show. You'll become a fan."

 

TamboerTrofee 2006/2007

Wie gaat de Trofee 2006/2007 winnen? Breng uw stem uit. De Tamboer hoort graag wat de reden is om juist deze artiest(en) de prijs toe te kennen. Bij iedere voorstelling is een TamboerTrofee-formulier af te halen bij de garderobe of receptie van De Tamboer. Ook kan de stem uitgebracht worden op www.detamboer.nl onder TamboerTrofee. Ook dit seizoen wordt onder de inzenders weer een prachtige prijs verloot .

 

 

EINDE PERSBERICHT

 

Persbericht:

 

Stichting Cultura

 

 

 

 

 

 

de Ronde Venen

 

 

 

 

 

 

 

Vrijdagavond 17 november j.l

Jazz zoals jazz bedoeld is!

 

Vinkeveen- Er is inmiddels een rijke traditie ontstaan tussen jazz-contrabassist René van Beeck en Stichting Cultura de Ronde Venen, waarbij in de afgelopen jaren een groeiende schare jazzfans is ontstaan. Vanwege het grote succes in de afgelopen jaren, is er dit seizoen besloten drie swingende jazzavonden te organiseren. Vrijdagavond 17 november j.l was in een uitverkochte Boei in Vinkeveen de kick-off, met de absolute top uit de jazz-wereld. Voor deze avond had René van Beeck zangeres Lils Mackintosh, pianist Rob van Kreeveld, klarinettist en saxofonist Bernard Berkhout en drummer Barry Olthof bij elkaar gebracht. Met deze jazz-artiesten van wereldklasse waren de verwachtingen vrijdagavond hoog gespannen, maar ze hebben het absoluut waar gemaakt! Dat jazz voor alle leeftijden is, bewees deze avond eens te meer.

 

Het was een avond vol verrassingen met swingende en ingetogen nummers op de juiste momenten, waarbij je door de warme tonen van de contrabas, de ritmische klanken van de drums en de piano en de swingende noten van de klarinet, gecombineerd met een prachtige natuurlijke als publiek werd meegezogen in het muzikale samenspel van de vier muzikanten en de zangeres. Van tijd tot tijd waren de nummers zwoel en ingetogen, maar ook zeker vrolijk en uitbundig. Deze top artiesten waren duidelijk op elkaar ingespeeld en speelden vol overgave. De vrijdagavond in De Boei was het bewijs over welk muzikaal talent ze beschikken en hoe verrassend jazz is als er geëxperimenteerd wordt.

 

Met het nummer 'What a little moonlight can do to you' bewees Lils Mackintosh eens te meer dat zij de Europese Billie Holiday wordt genoemd. Met haar stem bespeelde ze als een ware artieste de zaal en werd er meteen duidelijk dat deze vijf jazzmuzikanten op het toneel niet zo maar de eerste de beste zijn. De stem van Lils heeft veel overeenkomsten met Bilie Holiday, maar ook haar repertoire vertoont overeenkomsten. 'Ik zing van tevoren nooit in. Om mijn stem op te warmen begin ik elk concert met 'What a little moonlight can do for you', Billie Holiday deed dit vroeger op dezelfde manier', aldus Lils.

 

Jazz is spannend met ontzettend veel mogelijkheden. De muzikanten daagden elkaar uit en experimenteerden met elkaar, waarbij ze elkaar goed in de gaten hielden. Het was overduidelijk dat ze aan het genieten waren. De vrolijke Lils grapte en flirtte met de zaal en het was voor het publiek te merken dat ze er zin in had.

 

Met de laatste twee nummers voor de pauze 'I'm gonna write myself a love letter' wat voor Lils een ode was aan Rita Reys en 'What a difference a day makes' waande je jezelf voor een seconde in het Amerika van 1920, waarbij je op een veranda zit in een nazomers zonnetje, met een verkoelend briesje en het weidse landschap vol met granen.

 

Met het nummer 'Sway' na de pauze had je, als luisteraar in het publiek, het idee dat je de enige in de zaal was, waarbij de jazzmuziek alleen voor jou gespeeld werd.

 

Met maar liefst twee toegiften, waarbij het publiek met een staande ovatie en met gejuich riep 'We want more', werd dit jazzconcert succesvol afgesloten met 'Some of these days' en nogmaals 'Goodmorning blues how do you do'.

 

Lils Mackintosh heeft over deze avond gezegd dat het fantastisch was om hier op te treden. Lils zegt: 'René van Beeck weet altijd en eeuwig de juiste jazz-cats bij elkaar te brengen en daarom zijn alle grote muzikanten en artiesten toegewijd aan René! De onbesproken code in de jazzwereld 'Catch it before it falls' is tijdens deze avond meerdere keren tot uiting gekomen. De essentie hiervan is dat je naar elkaar luistert. Rob van Kreeveld en René van Beeck ken ik ruim 30 jaar en het is altijd weer een feest om, die paar keer per jaar dat het mogelijk is, met ze op te treden. Ook met Bernard Berkhout is het bijzonder om op te treden, omdat er met hem altijd iets muzikaals ontstaat.'

 

Kortom, het was een avond van een gezelschap van internationale allure, waarin jazz gespeeld werd, zoals jazz bedoeld is en voor alle leeftijden!

 

recensie cd "COMES LOVE"

 

Lils Mackintosh - Comes Love (Nothing Can Be Done)

Er bestaan geschoolde stemmen en natuurlijke stemmen en Lils Mackintosh is voor mij een geweldig voorbeeld van het laatste. Daarbij bevindt zij zich wat de jazzvocalisten betreft in goed gezelschap, want ook de grote drie, Ella, Sarah en Billie, behoorden tot diezelfde categorie. Vooral de verwantschap met Billie Holiday blijkt erg sterk en op haar wondermooie cd 'In The Wee Small Hours Of The Morning' is dat heel goed te horen. Daarbij had ik echter wel een beetje het gevoel dat zij zich hiermee een soort 'format' oplegde waarmee ze toch niet helemaal voluit kon gaan.

Op haar laatste cd kan ze dat wel degelijk en het resultaat is een prachtig, van intiem tot uitbundig document van een van de topzangeressen in ons land. In de vorm van warme en tegelijk uitermate swingende verhalen die door iedereen zijn te verstaan. In de eerste plaats door het plezier dat zijzelf zo overduidelijk aan haar zingen beleeft - ze fluistert een ballad als het ware in je oor om je in een volgend nummer onweerstaanbaar naar de dansvloer te trekken. Met de ontroerende Billie Holiday-song 'Don't explain' als een expliciete liefdesverklaring aan haar partner Wouter Kiers .

In 'Love me or leave me' valt me vooral het ingehouden spel van Kiers op, terwijl in het opvolgende 'What a little moonlight can do' en in 'Moonglow' zijn uitbundige bijdagen juist weer heel essentieel zijn. Zoals trouwens ook in 'You do something to me', waar hij op een geweldige manier de smeltende saxofoon van de 20er en 30e jaren neerzet... Het openings- en tevens titelnummer 'Comes Love' - voor Hans Dulfer - zet meteen al de toon met z'n onweerstaanbare swing, net als 'The best thing for you' dat ook de sterke beat van bassist Harm Wijntjes even uitvergroot ten gehore brengt.

Opvallend voor de gehele cd is de vanzelfsprekende samenhang van de zangeres met de haar begeleidende musici, die behalve de al genoemden bestaan uit pianist Leo Bouwmeester, met de hem kenmerkende mooi heldere speelstijl, en Maarten Kruiswijk op drums, die zich hier een meester toont in de understatement. Al met al een cd die ik na de slotakkoorden van Parker's 'Scrapple from the apple' gewoon weer opnieuw draaide... Nog beter is om op www.lilsmackintosh.nl te gaan kijken waar Lils en haar Nobody's Band in het echt optreden...

Henk de Boer

 

NIELS BIJVOET, Het Parool, 7 december 2004

LILS HAD KOU GEVAT

Jazzdiva Lils Mackintosh hield het even spannend gisteravond. Haar masterclass zou om half negen beginnen, maar waar was zij zelf? Op de seconde af op tijd kwam ze het goedgevulde Parool Theater binnenlopen. Voor de vierde keer dit jaar.

Wegens grote belangstelling was voor de zangeres wederom een plekje in de theateragenda vrijgemaakt en konden diverse aanwezigen opnieuw óf eindelijk voor het eerst een stoeltje confisqueren.

Ze verontschuldigde zich voor haar wat late entree. ''Het zat allemaal niet mee vandaag. Daarbij komt, ik ben helaas wat slecht bij stem.'' Een filmrolletje eerder deze week, en de vele uren die daarvoor waren doorgebracht 'in een niemendalletje op een pont langs het IJ op een mistige ochtend' was hiervan de oorzaak. Maar ze had er evengoed veel zin in. Opluchting alom.

Haar partners in crime Berend van den Berg (piano) en Wouter Kiers (tenorsax) hadden samen al twee prachtige instrumentale nummers ten gehore gebracht toen Mackintosh het publiek vroeg te gaan staan voor wat ademhalings- en stemoefeningen. ''Zingen doe je vanuit je buik. Ademsteun en timing van ademhalen zijn heel belangrijk.'' Tijdens het broeierige Gee baby, ain't I good to you? bracht ze haar eigen wijze les in praktijk. En die stemproblemen. welke stemproblemen?

''Elk nummer heeft een levensverhaal, en dat moet in de zangpartij naar voren komen.'' Leerlinge Annemieke van Heezik wist hier wel raad mee, getuige haar gepassioneerde uitvoering van Fly me to the moon. ''Je beleeft het echt,'' aldus haar enthousiaste docente. In Tenderly moest Van Heezik meer op zoek gaan naar haar eigen klankkleur. ''Goed imiteren is één ding, je eigen vorm vinden iets heel anders. Blijf dicht bij jezelf''.

Renske Ingerman, de volgende kandidate, trapte af met Summertime. ''Ontcijfer wat de woorden betekenen, en geef met jou interpretatie dimensie aan het nummer!'' Tijdens No more blues werd aangegeven meer 'adem te halen op de punten en komma's in de tekst'. Een krachtige versie met prima fasering was het resultaat.

Het publiek bleek het in canon meezingen niet bepaald te beheersen. ''Tijd voor plan B,'' aldus Mackintosh. Een andere tekst bracht enige verbetering, maar wat extra lesjes zouden diverse aanwezigen geen kwaad doen.

Welk een toeval! Laat Mackintosh volgend jaar nou waarschijnlijk weer diverse malen in het Parool Theater staan! De precieze data moeten nog vastgesteld worden. Voor de ongeduldigen: zaterdag 11 en zondag 19 december treden Lils Mackintosh, Wouter Kiers en andere musici vanaf 17:00 op in Caffé PC in de P.C. Hooftstraat.

Het Parool, dinsdag 23 november 2004 door Nick van Gasteren: recensie Masterclass Lils Mackintosh na de masterclass op 22 november 2004.

Volgens Van Dale is een masterclass: 'Een praktijkles gegeven door een prominente be-oefenaar van een kunst of een vakgebied'. Zo'n les heeft vaak iets meligs, waarschijnlijk omdat we toch al wel weten dat de deelnemers kunnen zingen of spelen. Valt er nog iets te verbeteren? Of is het allemaal geregisseerd amusement?

Lils Mackintosh gaf gisteravond opnieuw het antwoord voor een bomvol en dolenthousiaste bak in het Parool Theater. De Edisonwinnares ging 'het onderwijs in' met een breed repertoire, deels gekozen door haar leerlingen. Ze bereidde voor, deed ademhalings- en stemoefeningen, liet iedereen met de vingers knippen, had het over 'story's' die in een lied moesten doorklinken.

Als inswinger zong ze zelf, begeleid door Berend van den Berg aan de piano en Wouter Kiers op tenorsax, het nummer Sway, een cha-cha waarmee Dean Martin ooit een hit had: ''When marimba rhythm starts to play.'' En ja, we zaten direct midden in het verhaal. Dat werd de grote lijn in de instructie van Mackintosh aan haar pupillen: ''Tell your story!'' Greta Holtrop opende de avond met Women be wise. Wat een stem, wat een uitstraling. Een vrouw die, met de aanwijzingen van Mackintosh, haar tekst geloofwaardig neer wist te zetten: 'Woman be wise, keep your mouth shut, don't advertise your man!'. ''Feller,'' moedigde de meesters van de masterclass aan. ''Toon je gevoel.''

Collega-zangeres Alma Smitter moest even over haar zenuwen heenkomen. Hartstikke nerveus was ze. Mackintosh: ''Je hebt een fantastische stem, waarmee je zoveel kunt. Je hebt het zelf alleen nog niet zo in de gaten.'' Smitter zong When the sun comes out, niet de eerste de beste ballad overigens. En ze maakte er, aangemoedigd door haar lerares, een ontwapenende en indringende performance van.

Voor de volgende kandidate, Annemieke van Heezik, moest de versterker ietsje zachter. Ze had immers een volume dat ver rijkte. Een extravert helder stemgeluid dat bij bepaalde passages best iets 'kleiner' mocht. Met Fly me to the moon swingde Van Heezik vervolgens geweldig.

En dan Didric van den Borne met zijn zelfgeschreven Blackwater. Het nummer had de sfeer van een Film Noir en de manier waarop Van den Borne het aan de man bracht, verraadde zijn betrokkenheid bij de tekst. ''Ik schreef het toen ik iemand verloren had, en alleen maar woede voelde.''

Na de pauze was er community singing met Good Morning Blues en ontstond spontaan het Groot Parool Gospel Koor, geïnspireerd door de onnavolgbare Mackintosh, die en passant nog even vermeldde dat ze bezig is aan een nieuwe cd met onder meer werk van grootvader Max Woiski sr. en vader Max jr.

De avond werd afgesloten met In a sentimentel mood van Duke Ellington, ooit de herkenningstune van de Kronkels van Simon Carmiggelt, die goedkeurend vanuit zijn schilderij in het theater toekeek.

 

Het Parool, 12 oktober 2004 door Corrie Verkerk: recentie na de Mackintosh masterclass op 11 oktober 2004.

Masterclass met Mackintosh
Er klonken vreemde geluiden, gisteravond in het Parool Theater. Het publiek stond als één man overeind, de handen op de buik, de gezichten op 'ontspannen' en de blik gericht op tijdelijk zanglerares Lils Mackintosh. Wat ze moesten doen voordat er behoorlijk gezongen kon worden? Oefenen natuurlijk. ''Hohohohohohoho,'' zongen ze Mackintosh na. ''Jujujujujujuju'!'' Mackintosh: ''En dan nu met spanning: Ffft, ffft. En heel erg je lippen natmaken: Brrrr, brrr.'' Stembanden werden gemasseerd, de adem werd zo laag mogelijk in de onderbuik gehouden en er werden uitgelaten 'ooohs' gezongen. ''Alsof je zin hebt in die heel grote taart met aardbeien.''

Kortom, jazz-zangeres en Edisonwinnares Lils Mackintosh gaf een masterclass. Ze deed dat behalve met solisten ook met het publiek, dat op het eind van de avond ook nog eens met door Mackintosh zelf gemaakte sambaballen in de weer moest en met haar de blues instudeerde: 'Good morning blues, blues how do you do'. En zelf liet de zangeres natuurlijk ook nog van zich horen, in een enkel lied, begeleid door Wouter Kiers (sax) en Berend van den Berg (piano).

Maar het belangrijkst waren deze avond natuurlijk de solisten die van haar een lesje 'hoe maak ik van een song een verhaal' kregen. Mooie stemmen hadden ze, stuk voor stuk, maar daar konden ze méér mee, aldus hun strenge zanglerares. Lisa van Noorden, Iris Geitel, Femke van Baarlen, Nicky Rinsma-Bakker en Marielle Dijkhuizen waren de leerlingen die het aandurfden. Hun jazzstandards werden regelmatig onderbroken. ''Je begint al met een megafout. Een heel erge,'' aldus de lerares tegen een van haar pupillen. ''Je hebt Berend (pianist Van den Berg, CV) niet eens aangekeken.'' En wat is er nou belangrijker bij jazz dan op elkaar te letten, ook als men op dat moment nog niet aan bod is. Luisteren naar elkaars ritme is de boodschap. '' Kietel me. Ik wil het verhaal horen, de spanning. Ja, dat is al een megaverschil!''

En ook het publiek hoorde hoe de kandidaten langzaam maar zeker in hun optredens groeiden. Niet makkelijk, wist Macintosh als geen ander. ''Zelf,'' bekende ze, ''had ik liever helemaal geen lessen. Maar ja, als je auto wilt leren rijden moet je die tenslotte toch ook volgen.''

En omdat haar masterclasses zo gewild zijn, doet ze er volgende maand, op 22 november, nog eentje in het Parooltheater. Een stukje 'class' is overigens donderdagnacht, van twaalf tot een uur,  te bewonderen in het Salto-programma van Metje Blaak.

Het Parool, 2 maart 2004 door Corrie Verkerk: recentie na de eerste Mackintosh masterclass op 1 maart 2004:

Als ze haar vragen: waarom zing je zoals je zingt, heeft Lils Mackintosh eigenlijk geen idee. Alhoewel, toch wel een beetje. Gevoel, dat is belangrijk. Je tekst 'laten leven'. Daar hoef je geen noten voor te kunnen lezen. Gisteren gaf de Edison-winnende jazz-zangeres een masterclass in het Parool Theater, waaraan ook het publiek moest geloven. Wat was er nodig, aldus Lils, om 'eens lekker uit je strot te gaan gangen'? ''Handen in de zij, voel waar je middenrif zit. En ademen!'' Het propvolle zaaltje vulde zich met massale, zware, ademhaling. ''En nu je meest charmante gezicht. Doe me na: brrrrrbrrrr.'' En ja, iedereen deed het.Na deze warming-up was het tijd voor de profs. Hadewych Minis beet het spits af. Behalve dat ze 'een vette rol speelde in "Phileine zegt sorry" is ze ook nog eens een topper als zangeres, aldus Lils. En daarnaast bezig met de repetities voor Shakespeares Richard de Derde bij ZTHollandia. Black Coffee, zong Hadewych. En mooi. Lils: ''Je hoort meteen dat ze weet met teksten om te gaan.'' En Hadewych had - heel belangrijk - ook meteen 'het goede contact' met pianist Berend van den Berg, zelf jarenlang vaste begeleider van vrouwen als Soesja Citroen en Mathilde Santing. Toch moest het nog een paar keer over. ''Laat je stem zakken. Hoor je nou hoe dat klinkt? Een en al geilheid.'' Multimediavormgeefster en kunstenares Lisa van Noorden bleek ook al zo'n gave stem te hebben. Haar Love me or Leave me groeide onder Lils aanwijzingen. ''Go girl! Rete-knap!''Tot slot waren er Suzanne Jansen en Jakolien Kraeima. ''Ze zingen in een geweldige band, Get Jazzed, en hebben daarnaast ook nog een 'gewone' baan.'' Hun Better than anything werd tijdens de masterclass een beetje venijniger. ''Jullie moeten tegen elkaar opbieden.'' Maar het duo kon een lachje toch niet inhouden. Lils: ''Ze genieten zo van het zingen, die lach is niet van hun gezicht te rammen.'' Na de lachende meiden was het opnieuw de beurt aan het publiek. Begeleid door de scheurende sax van Wouter Kiers en de piano van Berend van den Berg werd het 'gekneed' voor de blues. Goodmorning Blues klonk het . En zo kwam er met de ochtendblues om half twaalf 's avonds een swingend einde aan een, voor alle partijen, boeiende masterclass.